Próbujesz otworzyæ nastêpne drzwi i wsi±¶æ do kolejnego pojazdu, o którym marzy wiele osób - w³asny biznes kla­syczny. Na pocz±tek chcia³by¶ co¶ niewielkiego, typu sklep, restauracja, warsztat samochodowy, biuro podró¿y, gabinet kosmetyczny czy lekarski itp. Przyznam, ¿e sam kiedy¶ przymierza³em siê do tego pojazdu. Rozwa¿a³em kilka po­mys³ów i propozycji i... ostatecznie odrzuci³em wszystkie. Nie by³em w stanie sprostaæ warunkom, jakie nale¿y spe³­niaæ, aby w ogóle tutaj wystartowaæ. Pozwól, ¿e krótko je omówiê.

Po pierwsze - trzeba mieæ lub kupiæ dobry pomys³. Ma³o tego - nale¿y posiadaæ odpowiedni± wiedzê i rozpoznanie rynku. Czy wiesz, jaki towar jest obecnie najdro¿szy na ca³ym ¶wiecie? Tak jest - informacja. Sta³a siê ona obecnie powszechnym,   a  jednocze¶nie   najdro¿szym   towarem. I w³a¶nie tego mi brakowa³o najbardziej.

Funkcje gospodarcze rzemie¶lniczych spó³dzielni mp¿na roz­patrywaæ w dwóch aspektach: ich roli w gospodarce narodowej oraz ich zadañ w stosunku do rzemie¶lników (zrzeszonych i nie zrzeszonych).

Rola rzemie¶lniczej spó³dzielczo¶ci w gospodarce narodowej polega g³ównie na:

—    oddzia³ywaniu na kierunki wytwórczo¶ci rzemios³a w celu dostosowania ich do potrzeb spo³eczeñstwa oraz na koordy­nowaniu tej wytwórczo¶ci z dzia³alno¶ci± przedsiêbiorstw uspo³ec znionych,

—    spe³nianiu funkcji kontrolnej wobec zak³adów rzemie¶lniczych.

—    dystrybucji masy surowcowej dla rzemios³a,

—    wi±zaniu dzia³alno¶ci rzemios³a z narodowymi planami go­spodarczymi.

Prawid³owe  i coraz pe³niejsze  spe³nianie  funkcji  spó³dziel­czo¶ci rzemie¶lniczej w gospodarce narodowej jest zagadnieniem bardzo trudnym i z³o¿onym. Z³o¿ono¶æ ta wynika ze szczególnego charakteru cz³onkostwa  spó³dzielni.  Rzemie¶lnik bêd±cy  cz³onkiem  spó³dzielni  nie  przestaje  byæ  indywidualnym  wytwórc±; stanowi on nadal odrêbny podmiot gospodarczy, a ¶rodki pro­dukcji pozostaj± jego w³asno¶ci±. Nie jest on ograniczony w za­wieraniu umów bezpo¶rednio ze  zleceniodawc±  (z pominiêciem spó³dzielni). Wobec spókizieltni wystêpuje on w podwojonej roli: jako dzia³aj±cy we w³asnym imieniu wykonawca jej zleceñ oraz jako cz³onek zwi±zany z jej dzia³alno¶ci± nie stosunkiem pracy, lecz podpisan± deklaracj± cz³onkowsk± oraz wp³at± wpisowego i udzia³u. Ta odrêbno¶æ podmiotowa zrzeszonych rzemie¶lników nadaje   spó³dzielniom   charakter   jak   gdyby   wielozak³adowych przedsiêbiorstw, prowadz±cych dzia³alno¶æ bardzo zró¿nicowan± pod wzglêdem bran¿owym. Stan taki poci±ga za sob± powa¿ne ograniczenie mo¿liwo¶ci bezpo¶redniego oddzia³ywania spó³dzielni na kierunki i formy dzia³ania ich cz³onków.
Problem zwiêkszenia wp³ywu spó³dzielni na dzia³alno¶æ ich cz³onków szczególnie ostro wyst±pi³ po III Zje¼dzie, tj. po usa­modzielnieniu siê rzemie¶lniczej spó³dzielczo¶ci zaopatrzenia i zbytu. Wysuwano m. in. koncepcjê przejêcia przez spó³dzielnie pe³nej odpowiedzialno¶ci za stosowanie w³a¶ciwych procesów technologicznych i za prawid³owo¶æ obliczeñ kalkulacyjnych. Mia³a to byæ nie tylko odpowiedzialno¶æ cywilna, która w sposób oczywisty wynika dla spó³dzielni z racji pe³nienia przez nie funkcji organizatora i koordynatora dzia³alno¶ci gospodarczej ich cz³onków, lecz równie¿ odpowiedzialno¶æ karna — w przy­padkach zastosowania nieprawid³owej technologii produkcji lub niew³a¶ciwej ceny. Pomijaj±c fakt, ¿e podjêcie przez spó³dzielnie tak szeroko rozumianej funkcji kontrolnej poci±ga³oby za sob± konieczno¶æ zatrudnienia bardzo licznej kadry in¿ynieryjno--technicznej, to równie¿ i z innych wzglêdów takie rozwi±zanie sprawy nie by³oby wskazane. Przejmowanie odpowiedzialno¶ci spoczywaj±cej na cz³onku-wykonawcy, bêd±cym w ¶wietle prawa przemys³owego samodzielnym i. pe³noprawnym podmiotem go­spodarczym, mog³oby prowadziæ do niezamierzonych efektów. Oczywi¶cie odlrzucenie tej koncepcji nie wyklucza odpowiedzial­no¶ci karnej w³adz i pracowników spó³dzielni za zaniechanie wykonania przez rzemie¶lnika okre¶lonych zobowi±zañ lub dzia­³ania ze z³± wol±.

W przypadku ochrony budynku mieszkalnego czas trwania przestêpstwa jest najwa¿niejszym elementem analizy (przestêpca pragnie go zminimalizowaæ). Pod­stawowym elementem tej walki jest za³o¿enie, Ÿe ka¿de dzia³anie przestêpcze bêdzie zasygnalizowane odpowiednim s³u¿bom interwencyjnym i ¿e interwencja odbêdzie siê na miejscu zdarzenia lub w jego bliskim s¹siedztwie.

Zabezpieczyæ nale¿y przede wszystkim pieni¹dze i przedmioty wartoœciowe. Naj­lepiej, jeœli dostêp do nich jest mo¿liwy tylko w przypadku obecnoœci dwóch do­mowników, zastosowania dwóch kodów numerycznych lub dwóch kluczy Te­go typu system kontroli dostêpu do pomieszczenia lub szafki, w której znajduje siê skrytka z wartoœciowymi rzeczami, powinien umo¿liwiaæ wys³anie sygna³u in­formuj¹cego o dostêpie w innym ni¿ ustalono czasie, o próbie dostêpu bez za­chowania utajnionej procedury, u¿yciu z³ego kodu lub kodu specjalnie okreœlone­go dla dzia³añ pod przymusem. Samo otwarcie skrytki to kolejna procedura wymagaj¹ca np. odczekania kilku minut na zwolnienie blokady klawiatury albo wy­³¹czenie g³oœnego alarmu, który dzia³a niezale¿nie od uprawnieñ u¿ytkownika, je­œli próbuje siê on dostaæ do skrytki zbyt szybko. Wszystkie te procedury wyd³u­¿aj¹ czas, który dzia³a na niekorzyœæ napastnika. Wskazane jest te¿ tworzenie pu³apek z wykorzystaniem ró¿nych detektorów, takich jak mikrowyt¹czniki ma­gnetyczne, informuj¹ce o otwarciu drzwi, okien, szuflad, drzwiczek obudów kla­wiatur itp. Doskona³ymi elementami daj¹cymi sygnalizacjê potencjalnego zagro­¿enia s¹ czujki ostatniego banknotu wykonane zwykle jako ma³e wy³¹czniki mechaniczne, reaguj¹ce w momencie wyjêcia wszystkich banknotów z przegro­dy w kasie czy kasecie. Listwy i wy³¹czniki napadowe umo¿liwiaj¹ uruchomie­nie dyskretnej sygnalizacji alarmu poprzez naciœniêcie ich nog¹ lub d³oni¹. Nie­stety, s¹ one umieszczane jedynie w wybranych miejscach domu i mo¿e siê zdarzyæ, ¿e w chwili zagro¿enia nie znajduj¹ siê w zasiêgu rêki lub ich uruchomie­nie nie bêdzie wystarczaj¹co dyskretne.

Tej istotnej wady nie maj¹ bezprzewodowe systemy napadowe, w których ele­mentem wyzwalaj¹cym alarm jest przycisk napadowy, wykonany np. jako brelok do klu­czy. Jest to urz¹dzenie radiowe o zasiêgu kilkudziesiêciu metrów, zasilane mat¹ bate­ri¹; z powodzeniem mo¿e byæ ono tak¿e wykorzystywane przez osoby starsze lub chore w celu wezwania pomocy, np. medycznej. Czujki ruchu wykrywaj¹ce zmianê promie­niowania podczerwonego lub mikrofalowe.